نام تو به ذهن شب خطور كرد ، شب پر از ستاره شد. كهكشان با طلوع اولين نگاه تو، خويش را مرور كرد.

جذبه ي  تو فرصت سلام و جرئت كلام را از آسمان گرفت.

و ستارگان در ازدحامي از سكوت گم شدند.

و حضور تو آفتاب را از خودش دور كرد...

                                                *****

زمستان آمده است و اجاق نیمه خاموش رویاها  در کومه ي تاریک دل با دلسپردن به ياد تو همچنان گرم  می سوزد.

در یلداي شب هايم ، هم نفس با  ستاره ها به نیت ماندگاري مهرباني نگاهت  تفالی به دیوان خواجه ي  شیراز زدم . و حافظ رازهایم چه زیبا احوالم را به رشته کلام درآورد ..

" فاش می گویم و از گفته ی خود دل شادم

بنده ی عشقم و از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق

که در این دامگه حادثه چون افتادم ..."

عزیز دل 

به نزديكترين قاصدك مهاجر سپردم

ستاره هاي چشمانت را به ميهماني آسمان رویاهایم  دعوت كند ...

                               *****

   و اما غزل ،

      تقديمي زمستاني به...

 مست عشق

دوباره شب شد و من مست عشق، بي خوابم

چو قطره اي به دل  موج ،  در تب  و تابم

به شوق غرق شدن در كران چشمانت

به جان خريده خطر ، رهنورد گردابم

اگر كه سيب ، هماي سعادت حوّاست

براي چيده شدن از دلت ، چه بي تابم

قدم قدم به سراي دلم ،  قدم بگذار

شميم عطر نفس هاي سرد مهتابم

براي ديدن لبخند تو ، همه ايام

درون پرده ي غم نيز هم ،  شادابم

غزلترين غزلم را براي تو گفتم

شريك ثانيه هاي لحظه ي نابم

قسم نمي خورم كه پس از تو نفس بكشم

كه بعد تو ،  بدنم سرد ،  قعر مردابم .