ای شدیدا همه هستی من!

لب تو، نقطه آغاز وجود

ابرویت منحنی بود و نبود

شب تو تجربه یی رویایی

آخرین فرصت استثنایی

می رسم، می رسم آخریک روز

به تو-آری-به تو ای عشق هنوز

با تو گیلاس،دوچشم بیدار

تا نوازش کنی او را یکبار

آینه، آب شد و مات تو شد

روح مهتاب شد و مات تو شد

نام تو،آبی جان همه چیز

جان هرچیز وجهان همه چیز

بازمی آیی ازآینه و عشق

به تماشایی ازآیینه وعشق

محو چشمان تو هستم -هرشب-

محو دنیایی از آیینه وعشق

می بری غربت امروز مرا

سمت فردایی از آیینه و عشق

به نفسهات سپردم خود را

به مسیحایی از آیینه وعشق

ای بودنت بهار!

تو بمان

تو بگو

تو بخند

چشم در چشم  تو می دوزم ، دستانت را با تمام احساسم به دست می گیرم و می فشارم .

در چشمانم چه می بینی ؟ نگاه پر از خواهشم را می بینی ؟

 سکوت می کنم . سکوتم را می شنوی؟

کلمات را در حصار زبانم به بند می کشم تا همیشه نهفته بماند . تو سکوتم را می شنوی آیا ؟

کلامی نمی گویم . چرا که کلمات نمی توانند همه احساسم را آنگونه که هستند بیان کند .

از تو نمی گویم . چرا که هیچ توصیفی سزاوار توصیف تو نیست .

تو که هستی که من اینگونه از تو بی تابم

تو از تبار کدامین  ستاره ای که اینگونه بر آفتاب طعنه میزنی ؟

با من بمان  و بگذار از عطر نفسهایت معطر شوم .

با من بمان و بگذار از نجابت نگاهت نجیب شوم .

با من بمان و بگذار از مهربانی نگاهت مهربانی را لمس کنم .

با من بمان و بگذار از صداقت کلامت  صادق شوم .

با من بمان و بگذار از گرمی دستانت گرم شوم .

با من بمان و بگذار از شانه هایت تکیه گاهی ابدی برای خود داشته باشم .

با من بمان و بگذار از با تو بودن زنده بمانم و زندگی کنم .

با من بمان . با من بمان ای پناه خستگی ها یم . تو که باشی از هیچ چیز نمی هراسم . با من بمان .

تو که باشی از سختی ها نمی هراسم

تو که باشی از مشکلات زندگی نمی هراسم

تو که باشی از فصل خزان باکی ندارم

تو که باشی از هیچ چیز نمی هراسم .

بمان و نگذار هراس بی تو بودن نهراسیدنم را از زندگی هراسی بزرگ باشد .

بمان و نگذار که بی تو پوچ شوم .

با من بمان .

تقدیم به کسی که با تمام وجودم دوسش دارم .