امروز روز تولد منه...امروز وارد ۲۴سال بهار زندگیم شدم

روز تولد هر کسی بهترین روز زندگیشه

           و امروز هم بهترین روز زندگی منه...چون روز تولدمه...

تولدم مبارک بیاین شمع ها رو فوت کنید که صد سال زنده باشین   ؟؟؟

...تنهاي من

و سايه ات را...

كه آرام وبي صدا بر پرده موج مي زند...

كاش مي ديدم ...

اما هيچ كس هنوز، نقاشي هاي تو را نديده است...

هنگام گذر از باغ گل سرخ، گل سرخي را به شدت غمگين ديدم،

علت را پرسيدم. ؟

گفت: دلم گرفته...

گفتم: از چه کسي؟

 گفت: از يک دوست...

 گفتم: کدام دوست؟

گفت: گل نيلوفر را مي گويم...

کمي با دقت نگريستم و ساقه رونده نيلوفر را به دور ساقه آن ديدم.گفتم: چون نيلوفر به دور ساقه ات پيچيده و بالا رفته ناراحتي؟

گفت: نه، من خودم دستش را گرفتم تا بالا بيايد. اما همينکه قدش از من بلندتر شد، نرده هاي آهني باغ را به من ترجيح داد و به دور آنها پيچيد...

خيلي عصباني شدم، چقدر از نيلوفر بدم آمده بود، ناخودآگاه کمر خم کردم تا نيلوفر قدرناشناس را از ريشه در بياورم،..

 اما ناگهان گل سرخ خاري به شدت در دستانم فرو کرد و گفت: شرط مهمان نوازي نبود، اما به هر حال نيلوفر دوست من است...!!

و من تازه فهميدم که چرا پسربچه گل فروش سر چهارراه، هميشه دسته هاي گل سرخ در دست دارد و هيچ وقت نيلوفر نمي فروشد.

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
همان یک لحظه‌ی اول،که اول ظلم را می دیدم از مخلوق بی وجدان،
جهان را با همه زیبایی و زشتی،بروی یکدگر ویرانه می کردم.
عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
که در همسایه ی صدها گرسنه،چند بزمی گرم عیش و نوش می دیدم،
نخستین نعره ی مستانه را خاموش آن دم،بر لب پیمانه می کردم.
عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
که می دیدم یکی عریان و لرزان،دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین،
زمین و آسمان را واژگون مستانه می کردم.
عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
نه طاعت می پذیرفتم،نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده،
پاره پاره در کف زاهد نمایان،سجه ی صد دانه می کردم.
عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان،
هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو،آواره دیوانه می کردم.
عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم
به گرد شمع سوزان،دل عشاق سرگردان،
سراپای وجود بی وفا معشوق را پروانه می کردم.

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد