قلب بزرگ ما
پرنده ي خيسي ست
بنشسته بر درخت كنار خيابان ... 

شانه به شانه خاك بالا مي روم
از فصل هاي دور
خوب ميدانم
راه هاي عمودي هم گاهي به بن بست مي رسند
سقوط نمي كنم
همين كنار نفس هايت مي مانم
و از فرط خاطره خوابم مي گيرد
مهم نيست كسي تعبير خواب مرا نمي داند
من در انتظار جنين گندمي هستم
كه درست كنار بطن چپ
آنجا كه عاشقانه تر مي تپد جوانه زده است
گندم را به خاك مي سپارم
تكثير مي شوم
و كنار آن روز كه براي هميشه تو را يافتم
آرام به خواب مي روم

روزي فهميد كه آرزويي را، جايي در گذشته جا گذاشته است
برگشت تا جاي پايش را دنبال كند
تا شايد....بتواند باز گردد و بيابدش در آن دوردستها
.......
برگشت
رد پايي نبود

و سرگردان چيزي نيست كه اينجا نيست
اما در اينجا هم نيست
و اصولا پرت است
ميان سطرهاي سفيد...
و اگر دلخور نمي شويد
سفيدي را بي روحي معنا كنيد
بعد ميان دشتها- كوچه ها
و سطرهاي خود سرگردان شويد
هر كلمه اي را كه بپوشيد
حتما سردتان مي شود!...

شب اين سر گيسوي ندارد كه تو داري
آغوش گل اين بوي ندارد كه تو داري
نرگس كه فريبد دل صاحبنظران را
اين چشم سخنگوي ندارد كه تو داري
نيلوفر سيراب كه افشانده سر زلف
اين خرمن گيسوي ندارد كه تو داري
پروانه كه هر دم ز گلي بوسه ربايد
اين طبع هوس جوي ندارد كه تو داري
غير از دل جان سخت رهي كز تو نيازرد
كس طاقت اين خوي ندارد كه تو داري

رهی معيری (سايه عمر)

چي بگم وقتي که هيچ کس منو از من نمي فهمه حرفاي نگفتني رو جز به گفتن نميفهمه غم آدم ديدني نيست قصه ي شنيدني نيست بعضي حرفا رو بايد ديد بعضي حرفا گفتني نيست

دلهره های دل پاک و ساده

پنجره باز و غروب پاییز

نم نم بارون تو خیابون خیس

یاد تو هر تنگ غروب توی دلم می کوبه

 برام یه یادگاری غیر از اون چیز دیگه نمونده

غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده

 سهم من از با تو بودن طعم تلخ غروبه......

زندگي » زيباست، كو چشمي كه « زيبائي » ببيند ؟

چشم تو زينت تاريكي نيست.

پلك ها را بتكان، كفش به پا كن، و بيا

فريبنده زادوفريبا بميرد

شب مرگ تنها نشيند به موجی

رود گوشه ای دورو تنهابميرد

درآن گوشه چندان غزل خواندآن شب

که خود درميان غزل ها بميرد

گروهی برآنند کاين مرغ شيدا

کجاعاشقی کرد، آنجابميرد

شب مرگ از بيم آن جا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بميرد

من اين نکته گيرم که باور نکردم

نديدم که قويی به صحرا بميرد

چوروزی ز آغوش دريا برآمد

شبی هم در آغوش دريا بميرد

تو دريای من بودی آغوش وا کن

که می خواهد اين قوی زيبا بميرد

دیشب در بركه، با این كه ماه آمده بود

جای تو خالی بود

در انتظار تو دُرناها

ستاره‌ها را به تسبیح شب می‌شماردند.

ا

 کاش این مردم. دانه های دلشان پیدا بود!

ما

بهشت

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

فروغ فرخ زاد

دیشب دوباره به‌خوابم آمدی

گفته بودی نمی‌آیی، دیواری به بلندی دیوار چین میان ماست

دیوارها هم فرو می‌ریزند

وقتی آمدی ماه  در قاب پنجره نشسته بود

قناری‌ها بیدار شدند در خواب آینه

مثل مه در اندامم پیچیدی

تنت بوی سیب می‌داد و دهانت طعم عسل

چشمانت از ستاره پر شد

هُرم نفس‌هایت پوست شب را می‌لرزاند

بوسه‌هایت طلسم خورشید را شكسته بود

از من غباری مانده بود در حضور ماه

آرام آرام و معلق،  می‌گسیختم از تب

در آسمان جایی برای فرود نبود

تا آن سر دنیا رفتم

ستاره‌ها بر شانه‌ی شب پرپر ‌زدند

تنم پاورچین پاورچین از شب جدا ‌شد

دستت در دست من بود كه در سایه‌ها گم شدی

نگاهِ مهتاب از پنجره پرید

اتاق از خروش چمن زن همسایه پر شد

در بُهت ابری صبح سقوط كردم، اما

بسترم بوی سیب می‌داد، لب‌هایم بوی عسل!

سلام

ای آنکه در نگاه تو خورشید خفته است

اگر از اين ديوارهای آهنين
فقط يک روزنه ديده ميشد
به اندازهء نوری کوچک

اگر ميدانستم که حتی يک نفر
در اين لحظه به فکر من است
و اگر ميدانست چه ميکشم
بی درنگ به سويم ميشتافت

اگر فقط يک گوش بود که حرفهايم را می شنفت
يک عقل بود که مرا می فهميد
يک قلب بود که دردم را حس ميکرد

اگر شعرهايم را
شاعری بلند ميخواند و لذت ميبرد
رهگذری می شنفت و به اوج آرامش می رسيد
فيلسوفی نگاه می کرد و به فکر فرو ميرفت
عاشقی به معشوقش ميداد
و هر دو از عشق لبريز ميشدند

شايد در اين ظلمتِ شب
که دل تنگتر از کوچه های غربت است
تنها نبودم

آنگاه که غرور کسي را له مي کني، آنگاه که کاخ آرزوهاي کسي را ويران مي کني، آنگاه که شمع اميد کسي را خاموش مي کني، آنگاه که بنده اي را ناديده مي انگاري ، آنگاه که حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي، آنگاه که خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري ، مي خواهم بدانم،دستانت را بسوي کدام آسمان دراز مي کني تا براي خوشبختي خودت دعا کني؟. بسوي کدام قبله نماز مي گزاري

براي تو مي نويسم : ديدگانم براي اين آمده اند تا تو را تماشا كنند.
براي تو مي نويسم : لبانم براي اين آمده اند تا نام تو را فرياد كنند.
براي تو مي نويسم : دستهايم براي اين آمده اند تا به دور تو حلقه شوند.
براي تو مي نويسم : گامهايم براي اين آمده اند كه به سوي تو بشتابند.
براي تو مي نويسم : قلب من براي اين آمده است كه تو رو بستايد.
براي تو مي نويسم : دل من براي اين آمده است كه تو را در خود بنشاند.
براي تو مي نويسم : جان من براي اين آمده است كه به پاي تو قربان شود
براي تو مينويسم :
به جاي دسته گل بزرگي كه فردا بر قبرم نثار مي كني
امروز با شاخه گل كوچكي يادم كن
بجاي سيل اشكي كه فردا بر مزارم مي ريزي
امروز با تبسم مختصري شادم كن
بجاي آن متن هاي تسليت گويي كه فردا در روزنامه ها برايم مي نويسي
امروز با پيام كوچكي خوشحالم كن
من امروز به تو نياز دارم نه فردا......

اي آنكه به جز تو
 هوايي به سرم نيست
 جز ياد عزيزت
كسي در نظرم نيست
 جز ياد عزيزت
كسي همسفرم نيست
 مرا ياد دگر نيست
 قدر تو و احساس تو رو كسي نفهميد
 دلت از همه رنجيد
از عالم و آدم
 همه جا رنگ و ريا ديد
دلت از همه رنجيد
من مثل تو از دست همه رنج كشيدم
به جز غصه نديدم
 يك جرعه وفا از لب دريا طلبيدم
لب تشنه دويدم
 اي تو ناياب گوهر ناب
 ناز مخمل ترمه ي خواب
اي تو همدل ، اي تو همدرد
 عاقبت عشق از تو گل كرد
عاشقم من ،‌ عاشق تو
اي تو تنها خوب دنيا
با تو دارم گفتني ها
 اي آنكه به جز تو
هوايي به سرم نيست
 كسي در نظرم نيست
 جز ياد عزيزت
 كسي همسفرم نيست
 مرا ياد دگر نيست
 اي وفادار ، نازنين يار
اي نشسته بر دلت خار
 اي بريده از من و ما
از گذشته مانده تنها
 عاشقم من ، عاشق تو
 اي تو تنها خوب دنيا
 با تو دارم گفتني ها
اي آنكه به جز تو

 

قدم بر دار و دورشو

                 بگذار هوايت،هوايی بخورد

تو خو کرده ای به اين جور هواها

بگذار از تو دور شود اين گنديده سراب ها

چه اشکالی دارد اگر بگذاری روزی نفسهايت به شماره بيفتد !

شايد که ياد بگيری اين گونه شمارش را

ودر اوج گريه خنديدن را

قدم بر دار و دورشو

                بگذار صدايت،صدايی بشنود

چه اشکالی دارد اگر بگذاری سکوتت،بشنود

شايد در اين سکوت خلاصه شود صدای ناله ها

ودر اوج ماه بودن ستاره را

قدم بر دار و دورشو

                بگذار حواسّت،حس کند

چه اشکالی دارد اگر بگذاری حسّت گم شود

شايد بيافرينی مجنون ِشيرين و ليلی ِ فرهاد را

ودر اوج مجنون بودن فرهاد زيستن را

 قدم بر دار و دورشو